Hey man. Ik schrijf dit echt met pijn in mijn hart, maar één van ons moet de verstandigste zijn. Het gaat niet langer zo en ik heb het idee dat we uit elkaar groeien. Begrijp me niet verkeerd. Je doet echt wel je best om me gelukkig te maken, maar die klik die we aan het begin hadden, die is er gewoon niet meer.

Voordat ik je leerde kennen ging ik een tijdje met iemand anders om. Je kent hem wel, Bullit. Ik leerde hem kennen in de C1000 en was meteen verkocht. Vaak ontbeten we zelfs samen. In die tijd zag ik je wel staan, maar ik had gewoon geen geld. Ik dacht dat je enkel omging met luxe mensen, die aardig wat geld op hun bank hebben. Dat bleek wel mee te vallen. Ik ging een paar keer met je op stap, nam voor altijd afscheid van mijn vorige vlam en de rest van het verhaal ken je.

Het begon ook allemaal zo rooskleurig. Omdat we bij Bboyworld je logo op een flyer drukten nodigde je me uit bij je ouders in De Bilt. In de achtertuin stond een gigantische koelkast, gevuld met blikjes. Ik mocht mijn auto tot de nok toe vullen en reed met een verliefd gevoel weg. Trots als een malle.

Ik kan me nog goed herinneren dat die trots een beetje verdween. Ik lag in een heerlijke stoel met open mond naar een wit plafond te staren. “Hou je van energiedrankjes?”, vroeg de tandarts. Mijn gezicht kleurde rood, ik voelde de bui al hangen.

Zelfs na twee keer twee gaatjes bleef ik mezelf wijsmaken dat het door slecht poetsen kwam. Of misschien moest ik eens gaan flossen? Ik bleef dagelijks met je omgaan en de goede band die we hadden veranderde langzaam in een verslaving. Ik bedenk me nu pas dat die verslaving er vanaf dag 1 al was.

Fuck die verslaving. Ik drink je vaak op een lege maag, om vervolgens met trillende handen in een meeting te zitten. En wist je nog, die keer dat ik urenlang in bed wakker lag omdat we ‘s avonds zo nodig moesten gamen? Ik ben nog steeds trots wanneer we samen gezien worden, maar aan het eind van de dag voel ik me altijd weer hetzelfde. Een paar euro armer en een te snel kloppend hart rijker. I guess it’s time to end this chapter.

Ik ken je. Ik weet dat je nu gaat chillen met atleten waar ik tegenop kijk. Ik weet dat je aanwezig gaat zijn bij evenementen die ik graag bezoek en ik weet dat je volgende week opeens in de Albert Heijn actiefolder staat. Maar ik blijf sterk en zeg je gedag.

Je vertelde me keer op keer dat je me vleugels zou geven, maar telkens weer kwam ik na die ene hoge sprong met een smak op de grond terecht. Zie je in een ander leven jongen. Succes met je 10 miljoen andere relaties, maar deze is voorbij.