En zo ben je opeens met een mysterieus project bezig. Bossen, nachtelijke zebrapaden, nog meer bossen en vooral een stel baasjes bij elkaar. Omdat de site nog niet live is zal ik je enkel blij kunnen maken met een preview video, maar ook die is wel fijntjes, al zeg ik het zelf. Kom op, dat mag je tegenwoordig wel over je eigen werk zeggen, toch? Economische crisis enzo, gewoon jezelf in de spotlight zetten hoor, niet zo bescheiden.
Hoe die heren geen internet hadden
Hoi, nieuwe update en een recente collab
Aan de recente updates (geen) te zien zou je bijna denken dat mijn camera al een lange tijd waterschade of iets dergelijks heeft. Klopt natuurlijk niets van. Ik verdiende vorig jaar namelijk mijn meest centjes door op de recordknop van die camera te drukken. Vervolgens komen er nog een paar uurtjes montage bij kijken, maar dat is wat ik deed. En doe. De drang om mijn materiaal en verhalen met jou te delen was er echter niet zo erg. Toch een beetje tegenstrijdig, want bijna alle klanten en vrienden waar ik op het moment mee samenwerk, heb ik via deze site ontmoet.
Zo’n kado dat je vast nooit meer krijgt
Het hele jaar aandacht trekken, maar zodra mijn verjaardag op de kaart komt te staan verdwijnt bij mij ineens het enthousiasme. Niet dat ik het niet leuk vind om gezellig te doen over het feit dat ik nog steeds op deze planeet mijn ding mag doen, maar het feit dat men ineens (semi-geforceerd) de denkbeeldige spotlight op me richt, dat gevoel is gewoon ongemakkelijk. Don’t get me wrong, ik hou van de mensen die mij op 13 januari telkens weer het gevoel geven blij met me te zijn, maar het is iets van binnenuit. Een soort van ongemakkelijkheid omdat het ineens over mij gaat. Geeft maar weer aan dat deze arrogante blitserik ook gevoelig kan zijn.
Hoe ik die nieuwe dag op repeat heb staan
Hoe ik welke dag steeds maar op repeat heb staan? Nieuwe dag, een track gemaakt door twee helden, twee vrienden. Het is (no joke) de meest afgespeelde MP3 in mijn iTunes lijst. Misschien omdat ik hem een tijd terug al van de heren kreeg, maar ook gewoon omdat hij echt repeat-waardig. Haal hem binnen, sleep hem richting je iPhone en ik durf voor een La chouffe biertje of drie te wedden dat het deuntje de komende dagen tussen je oren blijft hangen.
Hoe we in het park een woonkamer hadden
Vroeger kon je dat nog maken, een audiotrack aan je website toevoegen. Volgens mij blocked Google je als je dat vandaag de dag probeert (grapje, geen idee, ik heb geen verstand van dat soort dingen). Stel dat het allemaal nog hip was, dan had ik ‘Goodbye’ van Bill Evans bij het laden van dit artikel op autoplay gezet. Dat was namelijk exact het sfeertje van deze shoot. Mellow een whisky tikken, sigaartje roken, vintage gedrag vertonen (geen Instagram filter nodig) en natuurlijk een complete woonkamer in een Amsterdams park bewonen. Wat wil een model nog meer?
Hoe mijn laatste tweet ook weer een doelloze werd
Door de jaren heen had ik echt wel momenten waarop Twitter voor de nodige afleiding zorgde hoor, maar na 3,774 tweets is het wel weer leuk geweest. In één van mijn tweets wist ik de juiste omschrijving te vinden. Twitter voelt als onzin schreeuwen in een lege gymzaal, en heel soms hoor je iemand vanuit de kleedkamer slap lachen. Een laatste tweet, als dedication richting het platform, leek mij dan wel weer leuk. Mijn tweets bestonden voornamelijk uit grappen die ik in real-life niet besloot te maken, gewoon omdat ze net niet goed genoeg waren.
Een potentieel waterdicht filmscript
Kunnen de schrijver en filmmakers die ik ken het volgende script even uitwerken en dit grove concept omtoveren tot een sexy maar vooral leerzame film? Aan de hand van kleinschalig onderzoek (mezelf even ondervraagd) zal de film op IMDB waarschijnlijk een hele degelijke 7.6 krijgen, mede dankzij een sterk staaltje acteerwerk door onder andere Johan Zandbergen en Doutzen Kroes (ik noem maar twee willekeurige namen).
